Miłość nie zna granic, a "Frontierę" zna cała Polska. Iwona Rojek. 15 kwietnia 2021, 17:37 Halina Benedyk i Marco Antonelli nadal podbijają serca polskiej Ona starsza od niego, czyli miłość nie zna granic. Kto powiedział, że to mężczyzna musi być starszy od swojej partnerki? Czasy, kiedy kobieta musiała czuć oparcie w starszym od siebie mężczyźnie (lub przynajmniej równolatku) już dawno minęły. Dziś kobiety mogą pozwolić sobie na to, by decydować o swoim szczęściu. _wena_ 2016-11-27. Prawdziwa miłość nie zna granic, można kochać za coś lub za nic. Spójrz Maćku, jaki piękny epigramat stworzyłeś :)) Miłość romantyczna nie zna jednak granic przestrzeni i czasu. Po śmierci Pustelnik wędruje po świecie w nadziei na połącznie z duszą swojej wybranki: „gdy nad podłym wzbijemy się ciałem, złączy się znowu jedność, dusza z duszą zleje”. Siła miłości jest więc jednocześnie błogosławieństwem i przekleństwem. Motyw Miłość nie zna granic Miłość nie zna granic poniedziałek, 29 września 2014. Rozdział 46 - Huśtawka Przeczytaj notkę pod rozdziałem ;D Niewątpliwym jest, że w miłości nie tyle liczy się miejsce pochodzenia, co człowiek. Jak to mówią – miłość nie wybiera. Co więc jeśli chodzi o randki w Dublinie? Dublin stanowi malowniczą stolicę Irlandii. Miejscowość umieszczona nad morzem, co sprzyja malowniczym i romantycznym randkom na plaży. Dodatkowo życie towarzyskie w tej malowniczej okolicy płynie non-stop. Dlaczego . Wywiad z magazynu „Mój Pies i Kot” nr 8(55)/2020. Z Barbarą Kurdej-Szatan rozmawia Paulina Król. „Betty jest cudowna! Wszyscy totalnie się w niej zakochaliśmy!” – tak o swoim buldożku francuskim napisała Basia na Instagramie. Dodała, że słodka Betty ma też łobuzerski charakter. Czasem tak się nakręci w zabawie w przeciąganie zabawki, że nawet robi się strasznie zła. Pogryzła też piękne klapki, ale co tam, Basia nie przywiązuje się do rzeczy, poza tym ma luz, więc nie widzi powodu, by złościć się na ukochaną pupilkę. A klapki będą teraz zakładane wyłącznie na tarasie. Odważna z Ciebie kobieta: za chwilę poród, wkrótce przeprowadzka, a tu jeszcze szczeniak do kompletu. Jest już z nami także bielutki króliczek Rózia, ale wiadomo, królik nie jest tak blisko związany z rodziną jak pies. Hania, nasza ośmioletnia córka, uwielbia naturę, bardzo kocha zwierzaczki, jest dla nich bardzo czuła i opiekuńcza. Pies to było głównie jej marzenie, ale i my od dawna o tym myśleliśmy. Jednak pracowaliśmy zbyt intensywnie i byłoby nieodpowiedzialne branie szczeniaka, dla którego nie mielibyśmy czasu. Okres pandemii, a co za tym idzie mnóstwo wolnego czasu, przyczynił się do podjęcia decyzji – uznaliśmy, że to najlepszy moment. W ciąży czuję się świetnie, więc mogę się zajmować szczeniakiem do czasu rozwiązania. Kiedy już urodzi się Henio, będzie się wychowywał razem z nim. Dzieci wychowywane ze zwierzętami są bardziej odporne, uczą się właściwego stosunku do nich. Myślę, że Hania, która bardzo lubi dzieci, będzie nie tylko wspaniałą starszą siostrą dla naszego synka. Wiem, że potrafi też odpowiedzialnie zająć się Betty. A gdyby wkradło się trochę zazdrości o nowego członka rodziny, to zakładamy, że dzięki pieskowi łatwiej będzie opanować trudne emocje. Chociaż słyszałam, że to buldożki bywają zazdrosne. Na szczęście Betty potrafi zająć się sobą. Ma dużo energii, kiedy jest czas zabawy, ale umie się wyciszyć i nie jest nachalna. Przyzwyczailiśmy ją, że zamykamy drzwi, jeśli nie chcemy, żeby weszła do jakiegoś pomieszczenia, a to bardzo się przyda, jeśli na przykład maluszek będzie usypiany. Ostatnio Betty niezauważona weszła do pokoju Hani i zainteresowała się jej porozrzucanymi klockami. Napędziła nam strachu, bo nie wiedzieliśmy, czy nie połknęła jakiegoś plastiku. Hania mocno się przejęła, od tamtej pory sprząta częściej i zamyka swój pokój. Nie mam oczywiście problemu z tym, żeby pies przebywał blisko niemowlaka. Dziecko musi się przyzwyczaić do psa i pies do dziecka. To ważne, żeby mogli budować właściwe relacje. My jesteśmy raczej wyluzowani i dość elastyczni, jeśli chodzi o wychowanie i podejście do dzieci, i teraz podobnie do pieska oraz połączenia jednego z drugim. Będziemy postępować z wyczuciem, żeby wszyscy byli zadowoleni i szczęśliwi. Tuż przed przyjściem na świat noworodka musimy trochę Betty na to przygotować. Może, jak się zaleca, posmaruję się oliwką dla dziecka, ponoszę na rękach jakąś lalkę Hani? A jak tylko dotrze zamówiony wózek, zapoznamy Betty z tym pojazdem. Kontakty z innymi dziećmi już przerobiła i bardzo lubi ich towarzystwo. Buldożek francuski ma sporo cech charakteru podobnych do Ciebie: jest pogodny, towarzyski, kocha ludzi, a jednocześnie ma charakterek. Czym się kierowaliście przy wyborze rasy? Ludzie chyba podświadomie szukają czworonożnego przyjaciela, z którym będą się dobrze dogadywać. Nam bardzo podobała się ta rasa, czuliśmy swoistą bliskość, nie tylko jeśli chodzi o charakter, ale też o wygląd. Buldożek z pyszczka jest podobny do boksera, a ja miałam w dzieciństwie cudownego, trochę zwariowanego boksera Pokera, z którym uwielbiałam chodzić na spacery na wały nad Odrą w Opolu, gdzie mieszkałam. Ja sobie szłam górą, a Poker biegał w tę i z powrotem, co jakiś czas wskakując do wody. Kiedyś zniknął mi z oczu. Znalazłam go pod uskokiem, który powstał po deszczu. Biedak nie mógł podejść do góry, bo błotnista ziemia usuwała mu się spod łap. Chwyciłam się jakiejś gałęzi, żeby nie wpaść do rzeki, zsunęłam się do niego, wyciągnęłam rękę i jakoś się wdrapał na górę. Pamiętam jego oczy, najpierw przerażone, a potem pełne wdzięczności. Do dziś mam łzy w oczach, kiedy wspominam tę wzruszającą historię. Kocham duże psy, jednak przy naszym trybie życia, częstych wyjazdach, łatwiej jest zabierać z sobą mniejszego pieska. Kiedy trafiliśmy w internecie na hodowlę, gdzie akurat urodziły się szczeniaki, na zdjęciu oprócz Betty był jeszcze jeden piesek, ale już patrząc na zdjęcie, poczuliśmy, że właśnie ona jest nasza. To było magiczne uczucie. Betty idealnie wpasowała się w naszą rodzinę. Jest przesłodka, uwielbia się przytulać, ale bywa zadziorna. My też jesteśmy kulturalni, mili, ale włoskiego temperamentu w określonych sytuacjach nam nie brakuje. Na szczęście buldożki francuskie to psy bardzo inteligentne. Betty łapie wszystko w lot, wystarczy przysmak czy kawałek szyneczki, aby zrozumiała, czego od niej oczekujemy. Wiemy, że przy wychowaniu buldożka trzeba być stanowczym, ale jednocześnie okazywać dużo łagodności. Betty jest charakterna, dlatego od małego musimy uczyć ją posłuszeństwa, żeby nie weszła nam na głowę, jak to się często dzieje w wypadku niedużych, słodkich psiaków, gdy lekceważy się ich ułożenie. Jest szczeniakiem, więc jeszcze czasem nam sika po całym domu, ale ja do dzieci i psów mam szczególnie dużo cierpliwości i wyrozumiałości, więc nie robię z tego problemu. Betty bardzo szybko nauczyła się spać w nocy na swoim miejscu i widać, że dobrze się w nim czuje, nawet w ciągu dnia chętnie tam odpoczywa, chociaż bierzemy ją też na kanapę w salonie i może wchodzić, gdzie tylko chce. A imię dla naszej suczki wybrała Hania, na cześć jednego z owczarków niemieckich Rafała, mojego męża, który zawsze miał psy w domu rodzinnym. Xena, Roksa i Betty zgodnie żyły w towarzystwie czterech kotów. Jakież było zdziwienie rodziców Rafała, kiedy zdecydowali się na kolejnego psa, Pirata, tym razem ze schroniska, który miał zgoła inne zapatrywanie na koty – on na nie polował. Kiedyś teść musiał zdejmować kocicę z drzewa, tak Pirat ją wystraszył. Ale dzisiaj wszystkie zwierzaki się lubią. Jedni potrzebują jej jak powietrza, inni twierdzą, że jest bez sensu. Czasem dodaje skrzydeł, innym zaś razem ciągnie w dół. Prawdziwa miłość. Kocham ją czuć. Kocham kochać i być kochaną i szczęśliwą. Na pewno jednak, bez względu na wszystko, warto ją przeżyć chociaż raz. Prawdziwa miłość przychodzi niepostrzeżenie. Nie da się na nią przygotować. Bywa nagła, porywacza, jak grom. Częściej jednak dojrzewa latami. A im dojrzalsza, tym piękniejsza i silniejsza. Skąd jednak wiadomo, że to miłość, a nie tylko zauroczenie? Najpierw czuję, potem myślę Pamiętacie to uczucie, kiedy wchodzicie do jakiegoś pomieszczenia i nagle, bezwiednie, wzrok Wasz skupia się na jednej, konkretnej osobie, ogarniacie włosy, prostujecie plecy, a na twarzy od razu samoistnie maluje się uśmiech? Cudowne uczucie! Często właśnie tak zaczyna się… miłość. Jednak żeby się rozwinęła potrzebna jeszcze długa droga. Dawno temu miałam okazję przyglądać się właśnie takiej relacji. Opowiem Wam o niej, ale dlaczego wyjaśnię dopiero później. Poznali się w pracy. Oboje w związkach: dwudziestokilkuletnia kobieta i trzydziestoletni mężczyzna. Na pierwszy rzut oka to dość spora różnica wieku. Mimo, że na początku relacja była czysto koleżeńska, z daleka czuć był napięcie między tamtą dwójką. Uśmiechy, krótkie pogawędki, mimowolny dotyk ramienia… Krok po kroku stawali się sobie coraz bliżsi, chociaż żadne z nich nie chciało się do tego przyznać. Coś jednak było na rzeczy, skoro oboje w bardzo krótkim czasie rozstali się ze swoimi partnerami, dzięki czemu naturalnie przeszli do częstszych wspólnych spotkań i rozmów telefonicznych – już nie tylko w pracy i o pracy. Pojawiły się koleżeńskie wyjścia, spotkania, a nawet wyjazdy. Obserwując tę parę wszyscy byli przekonani, że są razem, kochają się w wspierają. Miłość przychodzi… i odchodzi W pewnym momencie jednak coś prysło. Z dnia na dzień okazało się, że mężczyzna pomimo rozwijającej się relacji, poznał inną kobietę i postawił wszystko na jedną kartę – zniknął. Pozostały jedynie niedopowiedzenia i dreszcze przeszywające ciało kobiety, na myślę o ostatnich miesiącach. Kobieta w kolejnych miesiącach również ułożyła sobie życie – poznała innego mężczyznę, który co prawda nie robił na niej aż tak spektakularnego wrażenia, jednak był opiekuńczy i szybko stworzyli kochającą się rodzinę z dzieckiem. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jeden drobiazg. Po prawie 10 latach spotkali się ponownie: oboje starsi, mądrzejsi i po przejściach. Tylko jedno się nie zmieniło – na siebie spojrzeli, poczuli to samo co za pierwszym razem. Ekscytacja, przywiązanie, tęsknota… PRAWDZIWA MIŁOŚĆ. I żal, że dziś mają rodziny, dzieci, zobowiązania… A 10 lat temu mogli mieć siebie. A piszę o tym, bo dla mnie właśnie tak powinna wyglądać miłość. Pomijam oczywiście kwestie uczciwości i ostatecznych wyborów tej dwójki. Miłość to nie krótkotrwała fascynacja, nagły zryw, który z czasem okazuje się, że żar się kończy i jednak nie tego chcemy od życia. To coś znacznie bardziej solidniejszego i trwalszego. Więź, która powoduje, że myśli się o tej drugiej osobie nawet na końcu świata, nawet jeśli nie jest nasza. Prawdziwa miłość nie ma oczekiwań Antoine de Saint-Exupery pisał w Małym Księciu: Jeśli coś kochasz, puść to wolno. Kiedy do Ciebie wróci, jest Twoje. Jeśli nie, nigdy Twoje nie było. I myślę, że to jest właśnie kwintesencją definicji miłości. Bo nie sztuką jest osaczyć i zmanipulować drugą osobę aby uważała, że kocha i jest kochana. Nie sztuką jest być z kimś z przyzwyczajenia czy wygody. Prawdziwą sztuką jest kochanie drugiego człowieka w taki sposób, aby szanować jego wybory, decyzje i uczucia, nie ograniczając, oraz nie wzbudzając poczucia winy. Nawet, jeśli trzeba czekać na tę miłość nawet całe życie. Chełm Miasto Chełm Super Reportaż Natalia mieszka w Chełmie, Irena w Odessie. Są siostrami. Gdy wybuchła wojna, zadzwoniły do siebie i płacząc, pożegnały się, zapewniając, jak się bardzo kochają. Nie wiedziały, czy się jeszcze zobaczą. Nad głową Ireny latały pociski, w pobliżu wyły syreny alarmowe. Świat, jaki znały, legł w gruzach. Potem przyszedł czas na działanie. Obie zostały wolontariuszkami. Natalia wysyła pomoc do Odessy dla wojska i szpitala, a Irena ją odbiera. Widują się codziennie na ekranach telefonów. Dzwonią do siebie rano, by sprawdzić, czy wszyscy bliscy żyją. I w ciągu dnia rozmawiają, gdy trwa rozładunek i załadunek darów. 06:27 (aktualizacja 06:38) - Irenko, czego potrzebujesz? - dopytuje Natalia siostrę. W ubiegłą środę towar do Odessy był ładowany w Centrum Społeczno-Miejskim przy ul. Piotra Skargi w Chełmie. To miejski punkt, gdzie trafiają dary z całej Polski, a także zza granicy. Koordynatorką jest tam Katarzyna Janicka. Pomagają wolontariusze. Jak podkreśla Natalia Grela, to centrum od początku ataku Rosji na Ukrainę nieprzerwanie pomaga Ukraińcom, nie tylko w Chełmie i okolicach, ale również wysyła dary na pierwszej kolejności do Odessy pakowane są leki. Są też nakolanniki dla wojska, powerbanki, latarki, wkładki do butów, skarpety, a potem na samochód dostawczy trafiają kaszki dla dzieci, konserwy, mleko w kartonach, pasty do zębów, podpaski... I jeszcze wózki - dla niepełnosprawnych, dla dzieci. Pakowane są też pampersy dla dorosłych w dużych rozmiarach. Po co? Dla snajperów, którzy nie mogą opuścić Irenko, pokaż magazyn. Jak to wygląda? - docieka Natalia, zastanawiając się, czego jeszcze w Odessie może brakować. Zapewne wszystkiego, ale przecież są rzeczy ważne i ważniejsze. Irena odwraca telefon i pokazuje siostrze obraz magazynu. Towary są posegregowane. Kilka dni temu te pudła były w pierwszej kolejności dostawy z Polski trafiają do ukraińskiego wojska, zaopatrywany jest też szpital wojskowy. Paczki z jedzeniem i lekami dostają też inne szpitale w Odessie i organizacje kościelne oraz Kiedyś brałam wszystko, co było dostępne. Żartowali sobie nawet ze mnie przez to, bo działałam jak w amoku, powtarzałam tylko, że przecież tam ludzie giną, a my tu się zastanawiamy, zamiast szybko działać - wspomina Natalia. - Teraz wybieram to, co jest potrzebne. Odległość jest zbyt duża do Odessy, by wozić cokolwiek - Niemiec do chełmskiego magazynu dojechały generatory prądu. To pomoc skierowana w konkretne miejsce, przekazana właśnie dlatego, że przesyłka jest monitorowana i wiadomo, dokąd trafi. Załadunek na Ukrainę jest nagrywany telefonami, robione są zdjęcia. Pilnuje tego koordynatorka Janicka. Sporządzana jest też odpowiednia dokumentacja. Siostry po obu stronach granicy też czuwają, by towar trafił tam, gdzie powinien. Mają ogromne wsparcie przyjaciół z Polski i Ukrainy oraz licznego sztabu świat był taki piękny...Natalia i Irena urodziły się i wychowały w Lubomlu na Ukrainie. Natalia jest o pięć lat starsza, więc wybrała młodszej siostrze imię. Obie były wychowywane tylko przez matkę, która poświęciła im całą swoją energię i wszystko, co miała. Siostry są bardzo ze sobą zżyte, dorastały w trudnych czasach niedostatku i bezrobocia. Musiały szybko stać się zaradne i na siebie zarabiać. Obie jednak skończyły studia. Irena wyjechała do Odessy i zdobyła pracę w banku. Ma dorosłego syna. Natalia od 23 lat przebywa na stałe w Polsce. Ma tu swój świat, rodzinę, dom, pracę. Mieszka w ubiegłym roku siostry spędziły wspólne wakacje w Odessie. Zabrały ze sobą dorosłych synów. Lato było cudowne, a Odessa - piękna. Arkadia, dzielnica nadbrzeżna robiła ogromne wrażenie na turystach. Są tam luksusowe hotele, drogie bary i restauracje. Natalia i Irena bawiły się razem przez dwa tygodnie. Oglądały wschód słońca z kajaków, zwiedziły słynną winiarnię. To było lato ich marzeń. Rynek w Odessie kipiał kolorami, stoły uginały się od przeróżnych warzyw i owoców, unosiły się zapachy ziół i przypraw. Ludzie czuli się plaża w Odessie jest zaminowana, by obronić miasto przed desantem wojsk rosyjskich. To nie koniec tego artykułu. Więcej przeczytasz w papierowym i elektronicznym wydaniu Super także: Wandal wziął sprawę w swoje ręce [ZDJĘCIA] Życie i cierpienie największej węgierskiej stygmatyczki Tytuł oryginalny: Szeretet nem ismer hatart EAN: 9788380795075 Okładka: Miękka ze skrzydełkami Data wydania: 2020 Język: polski Ilość stron: 280 Wydawnictwo: FRONDA 34,90 zł Oszczędzasz: 40% (13 zł) Najtańsza wysyłka od: 9,99 zł Koszt dostawy: InPost Paczkomaty 24/7 od 9,99 zł InPost - przesyłka kurierska od 11,99 zł FedEx - przesyłka kurierska od 12,99 zł Opis produktu Zapiski węgierskiej katoliczki, która przez 42 lata trwała w doświadczeniu choroby, przyjęła i nosiła na swoim ciele widoczne znaki męki Chrystusa - stygmaty. Połączenie powolnego fizycznego wyniszczania z głęboką, intymną więzią z Chrystusem i Maryją, przerażający ból i duchowa, szlachetna radość - mogą stanowić rodzaj chrześcijańskiego świadectwa na wskroś szokujący. W tej zdumiewającej książce Erzsebet wyprowadza nas na teren wręcz przeklęty, w obszar ludzkiego cierpienia, gdzie wydaje się, że Bóg zbankrutował, by w samym środku osobistego piekła na ziemi ogłosić nam potęgę Zmartwychwstałego, zaświadczyć o tym, że miłość Boga pełnym blaskiem potrafi zajaśnieć w samym sercu ludzkiej kruchości. W każdym razie czeka czytelnika potężna konfrontacja z treścią tej książki. Nasze poglądy o życiu i jego sensie, nasze lęki i aspiracje, a zwłaszcza gotowe i uporządkowane pojęcia religijne i egzystencjalne zderzą się niewątpliwie z doświadczeniem tej małej Węgierki. Co Bóg chciał zakomunikować współczesnemu pokoleniu poprzez znak, jakim była historia tej kobiety, żyjącej w trudnych czasach, gdy Węgry zanurzone były najpierw w mroku wojen, a potem w chorej rzeczywistości ateistycznego komunizmu? Ze wstępu ks. Prof. Roberta Skrzypczaka „Moje męczarnie miały głębokość morza, ale było w nich również sięgające nieba szczęście” – pisała Erzsebet po 28 latach cierpienia. – „Nie ma na ziemi człowieka, z którym chciałabym się zamienić, nawet dzisiaj, gdy w moim ciele nie ma nic zdrowego. Jest mi bardzo dobrze”. Oddawała siebie za grzechy innych. Cierpienie zbliżało ją do Chrystusa, a z Nim i Jego Matką łączyła ją niezwykle intymna relacja.

miłość nie zna granic